Zostawiłam wszystko po 12 latach. Kryzys, menopauza, ADHD czy naprawdę zwariowałam?

Po dwunastu latach zostawiłam prawie wszystko, na co pracowałam całe życie, i zaczęłam od nowa. Większość mebli, ubrania, pamiątki. Właśnie minęło pół roku.

Wzięłam dwa psy, córkę, sofę, stół, meble do ogrodu i kilka kartonów. I książki, bo je uwielbiam. Siostra i brat zastanawiali się, co mi jest. Kryzys wieku średniego? Menopauza? A może po prostu zwariowałam?

Ania z BuzzUp z kubkiem w ręku

Pracownik własnego życia

Pewnie pomyślisz: coś się musiało stać. Zdrada, rozwód, jakaś tragedia. No właśnie nie. Ja sama siebie zrobiłam pracownikiem własnego życia. Z przyklejonym uśmiechem chciałam dostać medal za zajechanie się za życia i ciągłe dogadzanie innym.

Myślałam, że to mój obowiązek. Bycie mamą, partnerką, przyjaciółką, babcią, siostrą, córką. Tylko że w tym wszystkim w ogóle nie było mnie. Nie wiedziałam, kim jest Ania i co lubi Ania jako człowiek, a nie jako zestaw ról przyczepionych na plecach.

Powtarzałam sobie: dla dzieci, bo ja muszę, no trudno, kiedyś pożyję, jeszcze przyjdzie na mnie czas. Aż któregoś dnia zatrzymałam się i zadałam sobie pytania, od których robi się gorąco. A co, jeżeli mam tego czasu mniej, niż mi się wydaje? Czy ja potrzebuję domu z basenem, żeby żyć naprawdę? Czy jak będę na emeryturze, to nagle będę szczęśliwa?

Co w ogóle jest szczęściem? Czemu kolejna bluzka i perfumy dają satysfakcję tylko na chwilę? Co jest ze mną nie tak?

Kartony z rzeczami, które zabrałam, kiedy zostawiłam wszystko

Myślałam, że zostawić wszystko i zacząć od nowa to pic na wodę

Widziałam na social mediach kobiety, które tak zrobiły. Zostawiały wszystko i zaczynały od nowa. Zawsze myślałam, że to pic na wodę. Że to wariatki. Jak można czuć się dobrze, nie mając nic? No to postanowiłam dołączyć do tego klubu.

Nikt mnie nie zmuszał. Byłam po prostu zmęczona swoją głową i swoim życiem. Byłam zdesperowana.

Trzy lata szukania odpowiedzi na zewnątrz

Przez ostatnie trzy lata szukałam odpowiedzi, żeby sobie pomóc. Kręgi, ustawienia, terapia, medycyna, podcasty. A czułam się jeszcze bardziej zagubiona i samotna.

Ciągle słyszałam, że muszę coś naprawiać. Że muszę z czymś walczyć. I jak chomik ślepo wierzyłam wszystkim, którzy mówili mi, co robię nie tak i dlaczego ciągle źle reaguję. Naprawdę myślałam, że wariuję.

Mam ADHD. Przez większość życia myślałam, że jestem po prostu leniwa. O tym, jak radzić sobie z ADHD u dorosłych, pisałam osobno.

To moja droga, a nie przepis dla Ciebie. Jeśli coś Ci pomaga, terapia czy lekarz, zostań przy tym. Mnie wtedy brakowało czegoś innego.

Kuchnia pełna rzeczy podczas pakowania

Niewygodne pytania zamiast naprawiania

I wtedy pojawiło się NLP i narzędzia do pracy z podświadomością. Bez naprawiania. Tylko niewygodne pytania i niewygodne odpowiedzi.

Wiele razy w życiu słyszałam pytanie: czego chcesz? I naprawdę nie wiedziałam. Dla mojej głowy to było za trudne pytanie. Ale kiedy usłyszałam: a czego nie chcesz? Tu odpowiedź przyszła od razu. Nie chcę tak jak wszyscy. Nie rajcuje mnie dom z basenem ani super auto. Zawsze czułam się przez to dziwna. Nie mało ambitna, po prostu inna.

W czasie covidu pracowałam jako opiekunka osób starszych. Tam zobaczyłam niewygodną prawdę: czas to waluta, której nie kupię.

Do tego jedna myśl Warrena Buffetta. Gdybyś mogła wybrać jedno auto i jeździć nim do końca życia, to dbałabyś o nie? Jasne, bo drugiego nie dostaniesz. To dlaczego nie dbasz o swoje ciało, które jest silnikiem, i o swoją głowę? O siebie w całości?

Nagle zrozumiałam to, o czym przez lata czytałam i słuchałam, ale nigdy tego nie rozumiałam. Odpowiedź była we mnie, a nie na zewnątrz. Jak w piosence Paktofoniki Jesteś Bogiem. Wszystko zaczęło się zmieniać z szarego na kolorowe.

Kolorowe niebo o zachodzie słońca nad polem

Bez magii, za to codziennie

Nie było w tym magii ani afirmacji. Była praca. Codzienna praca, łapanie się na starych schematach i zamienianie ich na nowe.

Zrozumiałam, że we wszystkim jest zysk i koszt. Pytanie tylko, co ja wybieram i czy to jest zgodne z moimi wartościami. Myślałam, że chcę więcej, a chciałam mniej.

Całe życie byłam na etacie robienia, pracowania i pomagania. Zamiast przybliżać się do szczęścia, rujnowałam swoje ciało i głowę. Zaniedbywałam siebie, jakbym walczyła o medal dla najbardziej marudzącej i narzekającej osoby na świecie.

Moje marzenie okazało się dużo prostsze, niż myślałam: spokój, cisza… i wyspać się. Dwa pierwsze już mam. Nad trzecim cały czas pracuję.

Co się zmieniło przez pół roku

Dziś codziennie ćpam ciszę. Dosłownie.

Rzeczy materialne przestały być ważne. Okazało się, że były ucieczką. Chwilową przyjemnością i rozpraszaczem.

Dziś najpierw pytam, czego chce Ania jako człowiek. A dopiero potem przychodzą role i obowiązki. I co ciekawe, nikt nie ma z tym problemu. Wręcz przeciwnie, wszyscy są szczęśliwsi, bo nie rzucam już jadem na prawo i lewo, jak bardzo jestem zmęczona życiem.

Dziś moja cisza wygląda tak: pole, słońce i psy na smyczy.

Pole w słońcu podczas spaceru z psami

Pytanie do Ciebie

Nie musisz zostawiać wszystkiego, żeby zacząć od nowa. Serio, nie o to chodzi. Czasem wystarczy jedno niewygodne pytanie. Weź kartkę i odpowiedz sobie: czego już nie chcesz i kim jesteś, kiedy zdejmiesz z siebie wszystkie role?

Albo są wymówki, albo są rozwiązania.

Drzwi są otwarte

Jak zechcesz o tym pogadać, pierwsza rozmowa jest za darmo. Na luzie w bluzie. Bez makijażu, bez sprzątania domu, bez kamerki.

Wiem, jak kamerka potrafi przytłoczyć. Dlatego jest opcja pracy ze mną po cichu, na WhatsAppie. Możesz nagrać mi głosówkę. Możesz najpierw odpowiedzieć na kilka pytań i sprawdzić, czy to w ogóle dla Ciebie, zanim pogadamy. To bezpieczna przestrzeń na Twoich zasadach.

Umów się na rozmowę SPARK

Ania

Przeczytaj też

Nie wiesz, od czego zacząć?

Zrób darmowy Power Quiz. Na maila dostaniesz 6 Kart CEO, które pomogą Ci zrobić pierwszy krok.

Dołącz do dostępnych programów